Tak było...

Centralny Szpital Kliniczny MSWiA w Warszawie rozpoczął działalność 8 października 1951 roku. Pierwszym szefem i organizatorem resortowej służby zdrowia, ograniczającej się wówczas wyłącznie do lecznictwa otwartego, był ppłk lek. med. Kamil Warman. Jedyną namiastką lecznictwa zamkniętego była działająca od 1945 r. "Milicyjna Izba Chorych", usytuowana w Warszawie na ul. Karowej przy Komendzie Głównej M.O. i kierowana przez ppłk lek. med. Karola Jampolskiego. Placówka ta została przekształcona w maju 1952 r. w II filię Polikliniki Centralnej.

Dopiero otwarcie w połowie 1946 r. Szpitala K.B.W. (późniejszego MBP) z oddziałem chirurgicznym i położniczo-ginekologicznym w Zakładzie Położnictwa i Ginekologii Św. Zofii przy ul. Żelaznej dało początek resortowemu lecznictwu zamkniętemu.

Pierwsze założenia budowy CSK opracowano w czerwcu 1947 r., a inicjatorem całego zamierzenia był ówczesny szef Służby Zdrowia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego dr med. Leon Gangel. 

Budowa tego obiektu o kubaturze 80.000 metrów sześciennych przystosowanego na 500 łóżek trwała 3 lata, ale już w maju 1947 r. oddano do użytku pierwsze pomieszczenia dla przyszpitalnej Polikliniki Centralnej. Oddany do użytku  w 1951 r. szpital był wówczas najnowocześniejszym w Polsce i jedynym z przodujących w Europie tego rodzaju obiektem, łączącym w sobie możliwości pełnego lecznictwa zintegrowanego.

Obiekt zbudowano wg najnowszych wzorów europejskiego budownictwa szpitalnego Zastosowano m. in. ogrzewanie podłogowe sal chorych oraz oświetlenia kopułowe sal operacyjnych. Pierwszym jego dyrektorem został płk dr med. Henryk Rotter. W momencie otwarcia CSK liczył 13 jednostek organizacyjnych, tj. 7 oddziałów szpitalnych: chirurgiczny, chorób wewnętrznych, ginekologiczno-położniczy, noworodkowy, dermatologiczny, laryngologiczny i okulistyczny, 3 zakłady-pracownie: anatomii patologicznej, rtg i fizykoterapii oraz laboratorium analityczne, pogotowie lekarskie i aptekę, a także dwie komisje lekarskie.

Wraz z biegiem czasu i postępem medycyny powstawały nowe oddziały: urazowo-ortopedyczny, kardiologiczny, chirurgiczny dzienny, a w oddziałach szpitalnych powstawały nowe pracownie specjalistyczne: elektrokardiograficzna, endoskopowa, encefalograficzna, etc.

Na bazie Centralnego Laboratorium Sanitarno-Higienicznego powołanego w 1947 r. utworzono w 1955 r. Stację Sanitarno-Epidemiologiczną. W kilka lat później uruchomiono Oddział Chorób Zakaźnych. Ośrodek wczasowy w Wesołej przekształcono w 85-cio łóżkowy Ośrodek Rehabilitacyjny. W 1956 r. otwarto III Poliklinikę Rejonową przy ul. Żelaznej.W 1959 r. przeniesiono II Poliklinikę z ul. Karowej na Nowy Świat, IV Poliklinikę otwarto w 1968 r..

W latach 1977-1979 wybudowano dwa dodatkowe skrzydła szpitala. Umożliwiło to powstanie dwóch nowych oddziałów chorób wewnętrznych i powiększenie oddziałów: neurologii, ortopedii, dermatologii, okulistyki i OIOM. Przeniesiono również Zakład Diagnostyki Laboratoryjnej i Aptekę Szpitalną. Uruchomiono Zakład Usprawniania Leczniczego i Oddział Dializ Pozaustrojowych. W przyziemiu usytuowano Zakład Medycyny Nuklearnej. Szpital dysponował wówczas 635 łóżkami.
Dla wszystkich pracowników CSK, istniały możliwości podnoszenia kwalifikacji fachowych i zdobywania specjalizacji oraz tytułów naukowych. Ważną rolę w tym zakresie odegrało także powołane pod koniec 1951 raku Koło Naukowe CSK, którego pierwszym przewodniczącym był docent B. Jochweds, a następnie prof. T. Chrapowicki. Bogaty dorobek Koła Naukowego CSK, jak również i kół terenowych stał się przyczynkiem do powstania pisma naukowego "Problemy Lekarskie", które jako kwartalnik zaczęło się ukazywać od 1954 roku.

Wyrazem zwiększających się aspiracji i rozwoju Centralnego Szpitala Klinicznego było Zarządzenie Ministra Sprawa Wewnętrznych z grudnia 1982 roku ustanawiające 12 stanowisk Głównych Specjalistów w poszczególnych specjalnościach, będących odpowiednikami funkcji Konsultantów Krajowych w społecznej służbie zdrowia. W zespole tym znalazło się 6 członków z grona kadry lekarskiej CSK. Dalszym etapem rozwoju CSK było powstanie na jego bazie w 1988 roku Instytutu Medycyny Klinicznej MSW, pod kierownictwem ppłk prof. dr hab. n. med. R. J. Żochowskiego, który powołał Radę Naukową z Przewodniczącym płk prof. dr hab. n. m. W. Ramotowskim.

Na uwagę zasługuje też fakt wydania wiosną 1990 roku przez Ministra Spraw Wewnętrznych gen. Broni Cz. Kiszczaka zarządzenia o budowie w każdej placówce lecznictwa zamkniętego Służby Zdrowia MSW, rzymskokatolickiej kaplicy. W Centralnym Szpitalu Klinicznym, kaplicę otworzono 7 sierpnia 1990 roku. Pierwsze nabożeństwo celebrował J. E. Prymas Polski kardynał Józef Glemp, dokonując jednocześnie jej poświęcenia.

W dziesiątą rocznicę (4 sierpnia 2000 roku) powstania Duszpasterstwa Chorych w CSK, została odprawiona msza również pod przewodnictwem J. E. Ks. Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski. Wtedy to kaplica szpitalna otrzymała tytuł "Miłosierdzia Bożego".

Zasadnicze zmiany nastąpiły po uzyskaniu przez CSK w dniu 1 października 1998 r. osobowości prawnej. Pierwszym Dyrektorem, został dr n. med. Maciej Kisiel, którego zastąpił z dniem 1.12.1998 r. dr n. med. Marek Durlik. Możliwość prowadzenia na własny rachunek działalności gospodarczej pozwoliła na przeznaczenie uzyskanych środków na rozwój zakładu.

 Pierwszym tego wyrazem była odnowa bazy aparaturowej. W miejsce wysłużonego sprzętu medycznego zakupiono nowoczesną aparaturę diagnostyczną. Wymienić tu należy: spiralny tomograf komputerowy najnowszej generacji, zestaw do badań hemodynamicznych serca, rezonans magnetyczny, densytometr, zestaw do badań angiograficznych, ESWL etc.

Jednocześnie rozpoczęto roboty remontowo-modernizacyjne bazy lokalowej, co pozwoliło na zorganizowanie, między innymi, kilkułóżkowego oddziału pomocy doraźnej "Ratownictwa Medycznego" przy Izbie Przyjęć, oddziałów dziennych Alzheimera, Parkinsona i Dziennego Oddziału Rehabilitacji oraz Dermatologii. Zmieniono charakter wielu pomieszczeń, nic tylko szpitalnych, ale także poliklinicznych, tworząc nowoczesną i funkcjonalną pracownię ultrasonograficzną i endoskopową, centrum szczepień oraz centra leczenia kolagenoz i grzybic.

W oddziale kardiologii interwencyjnej uruchomiono 24-godzinny dyżur kardiologiczny dla mieszkańców Warszawy. W Klinice Kardiochirurgii (zarejestrowanej we wrześniu 1998 roku jako trzeci środek przeszczepów serca w Polsce), bypasy stały się niemalże rutynową operacją w stanach pozawałowych. Liczba wykonywanych operacji w Klinice Kardiochirurgii wzrosła trzykrotnie, między innymi dzięki otwarciu w 2000 roku najnowocześniejszego w kraju Oddziału Intensywnej Opieki Pooperacyjnej.

Należy podkreślić, że w Centralnym Szpitalu Klinicznym pracujący personel średni, i wyższy stanowi wysoce wykwalifikowany - zarówno pod względem fachowym jak i naukowym - zespół. Szpital jest obecnie czołowym szpitalem nie tylko w Warszawie, ale również w kraju. Potwierdzeniem powyższego jest ciągle wzrastająca liczba pacjentów chcących się tu leczyć. W ciągu 50 lat swej działalności Centralny Szpital Kliniczny przyjął ponad 5 mln pacjentów.

Szpital został wybrany przez Ministerstwo Zdrowia jako ośrodek zapewniający opiekę medyczną członkom rządu, parlamentu i dyplomatom.

W 2009 roku udzieliliśmy  ponad 521 tys. specjalistycznych porad ambulatoryjnych, ponad 37 tys. porad w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej oraz hospitalizowaliśmy ponad 54 tys. pacjentów.   Koło historii obróciło się o 360 stopni. Obecnie, tak jak przed 50 laty, Centralny Szpital Kliniczny MSWiA jest nowoczesnym przodującym ośrodkiem diagnostyczno-leczniczym przyjaznym pacjentom i ich rodzinom.